Blog - foodstoriesmorocco.com

Skip to content

Reisinspiratie
- Individuele reizen
- Teamreizen
Teamreizen
Marrakech
- Ervaringen
- Daguitstappen
Blog
Contact

Reisinspiratie
- Individuele reizen
- Teamreizen
Teamreizen
Marrakech
- Ervaringen
- Daguitstappen
Blog
Contact

Ouatzazate Food Stories Morocco Nature view

Wat er veranderde sinds ik in Marokko leef

Food Stories Morocco Virginie Schoelinck reizen in marokko

Waarom ik naar Marokko verhuisde

Reizen tijdens Ramadan

Epic Food Tour Food Stories Morocco food toer georganiseerde reis

Wat is Ramadan

Volg mijn avonturen op Instagram

“Dit is toch geen normale reactie voor een hond?”

“Dit is toch geen normale reactie voor een hond?”
Dat dacht ik ook.

Tot ik besefte dat ik haar vergeleek met mijn andere hond, Louis. Al 14,5 jaar bij mij.
Sinds hij een puppy was.

Louis leerde wandelen in een wereld die voor hém veilig was.

Nour is geen puppy.
Ze heeft anderhalf tot twee jaar op straat geleefd.
Ze is opgegroeid in een wereld die onveilig was.
Ze heeft een verleden.
Met mensen. Met moeten overleven.

Ik heb onderschat hoe anders dit zou zijn.
Hoeveel geduld dit vraagt.
En hoeveel manieren er soms niet werken
voordat je de juiste vindt.

Eerst paniek.
Veel drama.
En dan… ineens wandelen.
Rust.

De aanhouder wint.
En zij bewijst dat elke hond zijn eigen tempo heeft 🐾

Eind oktober is Nour in mijn leven gekomen. Nour l

Eind oktober is Nour in mijn leven gekomen.
Nour leefde toen op straat.
Sinds een goeie maand woont ze echt bij mij binnen.

Dat gaat eigenlijk heel goed.
Al zijn er nog dagen dat ze plots bang is van dingen die ik niet zie aankomen.
Maar wat wel duidelijk is: ze weet ondertussen dat ze hier veilig is.

We zijn nu ook aan het oefenen met wandelen aan de leiband. Dat is al een hele stap op zich.
In het begin was het pure drama om haar harnas nog maar aan te krijgen.

Nu vertrekt ze mee.
Tot halverwege de wandeling.
Dan beslist ze ineens: het is genoeg geweest.
Ze legt zich plat en dan weet ik: oké, hier stopt het.

Ik maak haar leiband los en laat haar vrij.
Niet omdat ik haar niet vertrouw.
Integendeel.
Ze maakt haar toertje in het dorp en ze komt altijd terug naar huis.

Het moeilijke zit hem niet in Nour.
Zij heeft goede survival skills.
Ze is snel, alert, en houdt vanzelf afstand van vreemde mensen.

Het probleem is dat ik de mensen niet altijd vertrouw.
Hier zijn dieren zelden elkaars vijand.
Het is meestal de mens.

Dus we bouwen dat loslaten af.
Stap voor stap.
Met geduld.
Met vertrouwen.

En ook met luisteren.
Als zij aangeeft dat het genoeg is, dan is het genoeg.

Er komt een moment dat ik haar niet meer ga loslaten.
Maar nu is dit het proces.
En het voelt juist.

We zijn nog geen maand bezig en de vooruitgang is enorm.
Ze durft wandelen.
Ze durft blijven.
En ze komt altijd terug.

Ooit wil ik lange wandelingen met haar maken.
Ik weet zeker dat ze dat geweldig gaat vinden.
Ik kijk stiekem al enorm uit naar die momenten!

Maar voorlopig is het gewoon oefenen.
En elke stap vooruit telt 💜

Mijn hond had deze nacht kunnen sterven. Vier dag

Mijn hond had deze nacht kunnen sterven.

Vier dagen geleden kwam Nour terug van de dierenarts na haar sterilisatie.
Nog geen uur na de operatie werd ze meegegeven.

Thuis besefte ik pas hoe ernstig het was.
Ze was volledig buiten bewustzijn.
Ijskoud.
Haar lichaam kon haar temperatuur niet meer zelf reguleren.
Ze was in zware onderkoeling. 34,4 graden.

Er was geen uitleg, geen nazorg, geen waarschuwing.
En na kantooruren was de dierenarts niet bereikbaar.
Wat er wél was, was dat ene duidelijke gevoel: dit is niet oké.

Ik begon haar onmiddellijk op te warmen.
Handdoeken. Warmte. Temperatuur meten.
Seconde na seconde bleef ik bij haar.
Bang. Alert. Wachtend.
Wetend dat dit ook anders had kunnen aflopen.

Het was een lange nacht waarin elke graad telde.
Soms voelde het alsof ze op de rand hing.
Door te blijven kijken.
Blijven handelen.
Vertrouwen op mijn intuïtie.

En dankzij de steun van het asiel, kwam ze langzaam terug in haar lijf.
Tot midden in de nacht kreeg ik advies van hen.
Ze haalde de nacht.
En tegen de ochtend was ze er weer.

Fast forward naar vandaag.
Vier dagen later voelt ze zich opnieuw sterk.
Zo sterk dat haar oude instincten weer wakker werden.

Nour is een straathond.
Vrijheid zit diep in haar systeem.
Ze was onrustig, zocht uitwegen… en ging even weg.

Een uur lang was ze op straat.
Geen controle. Alleen vertrouwen.

Ze kwam terug.

En dat moment voelde als een cirkel die rond was.
Van bijna verliezen, naar opnieuw loslaten.
Van angst, naar vertrouwen.

Ik leer elke dag opnieuw het evenwicht tussen beschermen en loslaten. Zij leert wat thuiskomen betekent 💜

Leven in Marokko vraagt iets anders van je: aanwezig zijn en verantwoordelijkheid nemen.

Ik woonde al in Marokko. In Marrakech. Toen ik Mir

Ik woonde al in Marokko.
In Marrakech.
Toen ik Mirleft verkende, dacht ik:
hier zou ik ooit willen wonen.
En nu is het zover.
Wat ik geleerd heb:
Marokko ontdek je niet als toerist.
Daarvoor moet je hier leven.
Met locals werken.
Het tempo volgen.
Zou jij dit durven?
Of blijft Marokko voor jou een reisbestemming?

Follow on Instagram

Copyright © 2026 All Rights Reserved.

Privacy beleid
Algemene voorwaarden
Cookieverklaring