Als je me al langer volgt, ken je me waarschijnlijk van mijn food blog, fotografie en recepten. Jarenlang draaide mijn werk rond eten, beelden maken en verhalen vertellen via gerechten. Maar ergens onderweg begon mijn leven stilletjes te verschuiven.

Marokko was in het begin geen plan. Het was een plek waar ik kwam om te reizen, later om te wonen. Wat me hier aantrok was niet alleen het land zelf, maar vooral het gevoel van ruimte. Tijd die anders aanvoelde. Minder haast. Minder verwachtingen over hoe een leven eruit hoort te zien.

In België had ik een leven opgebouwd dat van buitenaf klopte. Werk dat goed liep, klanten, structuur. Maar tegelijk groeide het gevoel dat ik vooral bezig was met doorgaan, niet met kiezen. Alles liep zoals het hoorde, maar ergens voelde het alsof mijn leven altijd een volgende stap nodig had. Alsof het nooit gewoon genoeg was om er al te zijn. En op een bepaald moment kwam die vraag steeds vaker terug: als alles mogelijk is, waarom voelt het dan zo vast?

De verhuis naar Marokko was geen impulsieve beslissing. Het was eerder het resultaat van veel kleine verschuivingen. Eerst verhuisde ik van België naar Portugal. Ik dacht dat dat mijn plek zou worden, maar ergens voelde ik me er niet echt thuis. Tegelijk gebeurde er iets anders. Eens je de stap zet om je leven in een ander land op te bouwen, wordt de volgende stap minder groot. Minder beangstigend ook. De wereld voelt plots groter, maar tegelijk eenvoudiger.

En toen was Marokko er. Letterlijk aan de overkant. De Straat van Gibraltar oversteken met de ferry, en je bent er. Wat begon met vaker komen, werd langzaam langer blijven. Tot ik merkte dat ik hier anders leefde. Rustiger. Creatiever. Dichter bij mezelf. Dingen die vroeger belangrijk leken, werden minder vanzelfsprekend. Andere dingen kregen plots meer gewicht.

Wat ik hier vond, was geen nieuw leven, maar een andere manier om naar hetzelfde leven te kijken. Niet omdat alles hier makkelijker is, maar omdat er minder ruis is. Minder het gevoel dat ik voortdurend ergens naartoe moest. Voor het eerst voelde het alsof mijn leven niet eerst moest veranderen om juist te zijn. Dat ik gewoon kon zijn waar ik was, zonder constant vooruit te kijken.

Dat betekent niet dat alles makkelijker werd. Integendeel. Een leven opbouwen in een ander land brengt ook onzekerheid met zich mee. Minder vanzelfsprekendheden. Geen vangnet zoals je dat thuis hebt. Maar precies daarin zat ook de vrijheid. Keuzes maken omdat ze juist voelen, niet omdat ze verwacht worden.

Mijn werk veranderde mee. Food bleef een deel van wie ik ben, maar het werd niet langer het centrum. Vanuit die evolutie ontstond ook het idee voor de podcast waar ik binnenkort meer over zal delen. Niet om antwoorden te geven, maar om eerlijk te praten over het bouwen van een leven dat niet altijd logisch is voor de buitenwereld.

Eerst woonde ik anderhalf jaar in Marrakech. Vandaag leef ik meer in het zuiden, ergens tussen de Atlantische oceaan en de bergen. België blijft een deel van mij, maar Marokko voelt als de plek waar ik opnieuw heb leren vertragen. Waar ik heb geleerd dat een keuze niet altijd rationeel hoeft te zijn om juist te zijn.

Misschien is dat uiteindelijk de echte reden waarom ik verhuisde. Niet om ergens anders te wonen, maar om dichter bij mezelf te komen. En tegelijk merk ik dat dat geen eindpunt is. Het blijft een proces van zoeken, veranderen en opnieuw kiezen.

De podcast die binnenkort start, is daar eigenlijk een verlengstuk van. Geen handleiding of groot verhaal, maar een plek waar ik eerlijk wil delen hoe het echt voelt om een leven op te bouwen dat niet altijd logisch is voor de buitenwereld, maar wel klopt vanbinnen.

Lees ook: Wat er veranderde sinds ik in Marokko leef.

Virginie