Toen ik naar Marokko verhuisde, dacht ik vooral dat mijn omgeving zou veranderen. Een ander land, een ander ritme, een ander decor. Pas later merkte ik dat de grootste verandering niet buiten mij lag, maar in hoe ik zelf begon te leven. In het begin was alles nieuw. Nieuwe gewoontes, een andere manier van organiseren, een leven dat minder vanzelfsprekend was dan wat ik kende. Maar na die eerste periode begon iets anders op te vallen. Niet wat er bijkwam, maar wat er langzaam wegviel. 

Lees ook: waarom ik naar Marokko verhuisde

In België liep mijn leven goed. Mijn werk draaide, ik deed wat ik graag deed, alles leek te kloppen. En toch voelde ik me vaak moe op een manier die moeilijk uit te leggen was. Niet fysiek, maar van altijd vooruit te moeten kijken. Van het gevoel dat stilstaan gelijk stond aan achteruitgaan. Dat er altijd een volgende stap moest zijn, een volgende versie van mezelf die beter of verder moest zijn.

Hier viel dat tempo weg. Niet plots, maar geleidelijk. Eerst voelde dat ongemakkelijk. Alsof ik iets verkeerd deed door niet constant bezig te zijn. Pas later begreep ik dat het geen leegte was, maar ruimte. Ruimte die ik lange tijd niet had toegelaten. Wat er veranderde, was niet alleen mijn omgeving, maar mijn relatie met mezelf. Minder de nood om alles te verklaren. Minder het gevoel dat keuzes logisch moesten zijn voor anderen. Ik begon te merken hoeveel van mijn oude ritme eigenlijk gebouwd was op verwachtingen die niet echt van mij waren.

Dat betekende ook dat ik dingen moest loslaten. Zekerheden. Een manier van werken die veilig voelde. Het beeld van hoe mijn leven eruit hoorde te zien. En dat was niet altijd comfortabel. Soms voelde het alsof ik opnieuw moest leren vertrouwen zonder te weten waar het precies naartoe ging.

Er was ook een moment waarop ik moest toegeven dat het leven dat ik daarvoor had opgebouwd, niet meer helemaal bij mij paste. Niet omdat het fout was, en ook niet omdat ik er niet dankbaar voor was. Maar omdat ik voelde dat ik vooral goed was geworden in volhouden. In doorgaan, in oplossen, in zorgen dat alles bleef werken. En ergens onderweg was ik vergeten om nog te voelen of het mij ook echt energie gaf. Dat besef kwam niet plots. Het zat in kleine momenten. In het gevoel van opluchting wanneer er even niets moest. In het merken dat ik hier minder bezig was met wie ik moest zijn, en meer met wie ik eigenlijk al was.

Maar tegelijk kwam er iets anders in de plaats. Rust. Niet als doel, maar als gevolg. Het besef dat mijn leven niet voortdurend moest groeien om waardevol te zijn. Dat ik niet altijd onderweg hoefde te zijn om op de juiste plek te staan.

Misschien is dat wat er het meest veranderde sinds ik hier leef. Niet dat alles eenvoudiger werd, maar dat ik mezelf minder moest overtuigen. Dat keuzes stiller mochten zijn. Minder zichtbaar van buitenaf, maar duidelijker vanbinnen. En misschien is dat ook waarom ik opnieuw ben beginnen schrijven. Omdat sommige dingen pas duidelijk worden wanneer je er even uit stapt. Zolang je er middenin zit, zie je niet altijd wat er eigenlijk verandert.

Ik merk dat er nog veel zit in wat de voorbije jaren verschoven is. Dingen waar ik vroeger niet echt woorden voor had, of waar gewoon geen ruimte voor was. Niet omdat ik nu alles uitgezocht heb, maar omdat ik voel dat het goed is om het te delen zoals het is, terwijl het nog bezig is. De laatste tijd merk ik ook dat sommige verhalen zich moeilijk laten opschrijven, en dat ik ze liever gewoon vertel. Daarom ben ik de laatste maanden ook begonnen met het opnemen van een podcast. Niet om antwoorden te geven, maar gewoon om het verhaal te kunnen vertellen zoals het is.

Virginie